Petra Neurink
Ik zit met blarenbillen te broeden op woorden die standvastig als ezels met hun kont naar mij toe blijven grazen. Ik zie hun staarten rijzen, opgewonden als een kind op een treinstation vang ik het verteersel op. Ik loer, poer en roer het verwerkte voer tot zinnen, staar telkens opnieuw naar zwart knipperende cursor als pulserend gepest in verwijtend wit scherm. Ik was mijn vingers in inkt wis het hele wit gauw. Ik zit met blarenbillen te broeden op stront in blauw
Lees meer GedichtIneens sta ik hier. Ik begrijp niet hoe ik hier gekomen ben. Het huis is in al die jaren nauwelijks veranderd. Ik kijk naar boven, naar het raam van waaruit jij je sleutels altijd naar beneden gooide, zodat je niet drie trappen af hoefde om mij binnen te laten. Boven bij jou legde ik de […]
Lees meer SleutelsBegeleid door enkele pianotonen klinkt de oude en donkere stem van Cohen door mijn woonkamer: “Did I ever love you…..You don’t need to answer.” Ik zak onderuit op de bank, strek mijn benen en luister voor het eerst naar dit nummer van Cohens nieuwe album. Ineens onderbreekt een druk gedrum de zanger. De piano wordt […]
Lees meer Vier minuten samen
dwarssturig 