Vanavond gaan we naar een concert. Dat soort dingen vind ik nooit ontspannend. Ik heb een uitermate goed voorstellingsvermogen over wat er allemaal mis kan gaan. Zo kunnen we per ongeluk de verkeerde metro pakken, zakkenrollers kunnen mijn telefoon jatten en daarmee onze toegangskaartjes of we kunnen per ongeluk bij de verkeerde Ziggo Dome belanden. Bij mijn weten is er maar één, maar wat weet ik nou helemaal.
Wat ik me niet had kunnen voorstellen is dat Zoon en ik de lijn uit zouden worden geplukt vanwege wapenbezit. Zoon had namelijk zijn zakmes in zijn zak laten zitten. In een zero-tolerancegebied.
Eerst werden we meegenomen naar een aparte kamer toen kwam er een grote gespierde, bijzonder serieus kijkende securityguard Zoon vragen wat de reden was dat hij een mes op zak had.
Om een pijl en boog mee te snijden! Heb jij vroeger nooit buiten gespeeld?! Ik wilde hem toeschreeuwen, maar Zoon bleef heel erg rustig. Hij huilde niet, was niet bang, vond zichzelf een beetje dom, maar was bereid het op te lossen.
“Als ik em in moet leveren is dat maar zo.” Ik weet werkelijk niet hoe zo’n koelbloedige zoon kan hebben.
Uiteindelijk moesten we het mes inleveren. Maar aan het eind van de avond mogen we hem weer ophalen. Bij de securitysupervisor. Die het geloof ik allemaal wel een mooi verhaal vond.
Nu ik nog.
dwarssturig 