Kamperen is in zekere zin van de ene huishoudelijke handeling in de andere duikelen; ontbijt klaarzetten, ontbijt opruimen, met de afwas naar de afwasplaats lopen, afwassen, afdrogen, servies en bestek opruimen en al bijna weer bezig moeten met iets van lunch. Als iemand me het zou uitleggen zou ik gillend terug naar huis kruipen, wát een gebrek aan rust en vrijheid.
Mijn leven hangt aan elkaar van dingen regelen. Mijn werk bestaat uit plannen, uitvoeren en direct extra plannen. Thuis idem. Ik kan dat overigens behoorlijk goed en vind het ook best leuk.
Maar hier, naarmate de vakantie langer duurt, raakt mijn hoofd stiller en grijp ik steeds minder vaak naar mijn telefoon om iets uit, op of na te zoeken. Als basishandelingen bijna mijn hele dag vullen, valt die noodzaak weg. Of behoefte, dat weet ik even niet.
De vakantie is bijna voorbij en vandaag fiets ik langs een biologische varkensboerderij. Ik stap af. Het boerenechtpaar heeft een prijs gewonnen met de mooiste modderpoel. De beker staat vastgespijkerd op een paal tussen de varkens in. Het zijn allemaal zeugen en ze zoeken verkoeling in de modder, om vervolgens met zwarte buiken lekker langs een boom te schuren. Na het schuren wandelen ze weer terug de modder in begint het hele riedeltje opnieuw. Het zijn de gelukkigste varkens die ik ooit zag. Ze doen eigenlijk niets en ze doen ook alles. Dat is het natuurlijk. Hoe langer mijn vakantie duurt, hoe meer ik word als een varken.
dwarssturig 