In een rustig hogedrukgebied laten vliegtuigen langdurig strepen achter, veroorzaakt door bevroren waterdamp. Aldus het KNMI.
Onderweg naar de volgende camping tekenen ze er de blauwe lucht mee vol.
Als kind fantaseerde ik dat ik ze achterliet onderweg naar mijn leven in Australië, waar ik naartoe zou emigreren. Ik zou gaan wonen op een ranch of bij het strand, elke dag genieten van de zon en een koala als huisdier nemen.
Zoon fantaseert over alle reizen die hij gaat maken als hij oud genoeg is om zelf te bepalen naar waar hij op reis gaat. Hij wil naar Equador, naar de Galapagoseilanden, naar Japan en ook naar India. En vooral ook naar Australië, want daar leven zoveel interessante reptielen.
Ik kijk naar hem; in zijn trekken wordt hij steeds meer man, maar ik zie nog altijd de bolle toet van het ventje dat een bezoekje aan de supermarkt de belevenis van de week vond. Met zijn knuistje om twee van mijn vingers geklemd, drentelde hij over de stoep, trok mij mee om me al het interessants te laten zien; een takje, een vogelveer, een dood lieveheersbeestje en een gele bierdop.
Dat is al langer geleden dan het nu nog zal duren voordat zijn vertrek – onderweg naar alle dieren die hij wil zien – vliegtuigstrepen zal achterlaten in de lucht.