Petra Neurink
Met een barbell in mijn nek zak ik door mijn knieën, mijn billen naar achteren geduwd, alsof ik ga zitten. Mijn kont blijft enkele seconden in het luchtledige hangen voordat ik overeind kom. Deze beweging herhaal ik zeker vijftien keer, totdat ik mijn hamstrings voel branden. Ik sta, gewapend met een fles water en een […]
Lees meer Barbells en chocoladevlaDe afgelopen weken was ik ziek. Niet het jaarlijkse verkoudheidje met een dagje koorts, zodat ik mezelf zonder schuldgevoel een paar dagen verplicht Netflixen op kon leggen, maar bedlegerig en lamlendig ziek. Er was zo weinig ruimte voor al het snot dat zich in mijn holtes verzameld had, dat ik van de koppijn mijn eten […]
Lees meer ZiekNa het schrijven van deze blog kreeg ik van een lezeres de tip om een urinaal voor onderweg te kopen. Een exemplaar speciaal voor vrouwen. De laatste weken is er genoeg geschreven over de verschillen in plasgewoontes tussen mannen en vrouwen, rechterlijke uitspraken over het anatomisch vermogen van vrouwen hun kleine boodschap in een plaskrul […]
Lees meer Ode aan mijn handtasDe post was vroeg vandaag. In de koelkast lag het, voor het ontbijt per ongeluk te veel gekookte, ei nog te wachten tot de lunch. Ze had er niet bij nagedacht vanmorgen, ineens lagen er na jaren weer twee eieren in de pan. Ze realiseerde zich het pas toen ze ze liet schrikken en de […]
Lees meer TelefoonlessenIk zit met blarenbillen te broeden op woorden die standvastig als ezels met hun kont naar mij toe blijven grazen. Ik zie hun staarten rijzen, opgewonden als een kind op een treinstation vang ik het verteersel op. Ik loer, poer en roer het verwerkte voer tot zinnen, staar telkens opnieuw naar zwart knipperende cursor als pulserend gepest in verwijtend wit scherm. Ik was mijn vingers in inkt wis het hele wit gauw. Ik zit met blarenbillen te broeden op stront in blauw
Lees meer Gedicht
dwarssturig 