Lachen in de sneeuw (Twijfel 3)

Nog voordat ik ze zie aankomen, hoor ik ze al. Ze lachen, luid en brutaal. Het dikke pak sneeuw waar het perron onder bedekt is, kan het geluid niet dempen. Ik weet dat het glazen wandje waarachter ik op de trein naar school sta te wachten me niet aan hun zicht zal onttrekken. Toch schuifel […]

Lees meer Lachen in de sneeuw (Twijfel 3)

Paardenstaart

Door het zweet van mijn handen ben ik bang dat ik de grip verlies. Ik knijp harder in de handgreep van het slaghout, beweeg de hand met de tennisbal erin. Misschien moet ik hem deze keer anders omhoog gooien. Ik ruik een mengeling van platgetrapt gras en het zweet van mijn klasgenoten, voel de zonnehitte […]

Lees meer Paardenstaart

Verhuispauze – Wit voetje

Gisteren stapte ik met mijn blote voeten in de witte muurgladpasta. Zo heet het echt, Muurglad, en je kunt er als amateurstukadoor een beschadigde muur mee repareren. De muur was klaar en ik liep  achteruit om het resultaat te keuren. Daarna had ik een witte voet. Een wit voetje halen is een uitdrukking die je […]

Lees meer Verhuispauze – Wit voetje

Ogenblik

Samen kijken we naar Sesamstraat, zijn kleine hand in mijn grote. In een ogenblik zijn daar jouw handen, je lenige vingers maken een poppetje. Wijsvinger en pink als armen, oogjes om middel- en ringvinger gebonden. Wijsvingerarm dirigeert een onzichtbaar orkest. Wijsvinger ligt in barrée over je gitaarhals, maakt eigenwijze dissonanten, stopt geïrriteerd als ik weer […]

Lees meer Ogenblik