Petra Neurink
Je zegt dat je bang bent en bij mij wilt. Half in slaap nog til ik de dekens op en maak plaats. Je nestelt, wilt lepeltje-lepeltje. Billen tegen mijn buik, net onder de ribben, precies op de plek die – sinds pas nog maar – niet meer beurs is van jouw getrappel. Onder mijn neus […]
Lees meer Lepeltje-lepeltjeSamen kijken we naar Sesamstraat, zijn kleine hand in mijn grote. In een ogenblik zijn daar jouw handen, je lenige vingers maken een poppetje. Wijsvinger en pink als armen, oogjes om middel- en ringvinger gebonden. Wijsvingerarm dirigeert een onzichtbaar orkest. Wijsvinger ligt in barrée over je gitaarhals, maakt eigenwijze dissonanten, stopt geïrriteerd als ik weer […]
Lees meer OgenblikIk weet nog het Onze Vader en tomatensoep zie je zoeken naar zekerheid dat ik het ook geloof. Ik hoor je nog luidkeels fluisteren achter de deur zeg ik weer geen amen, ben een flapdrol en een flierefluit. Ik huil verbaasd als ze je kist sluiten zoek naar de engelen die jou zeker […]
Lees meer Ik en jijNa het schrijven van deze blog kreeg ik van een lezeres de tip om een urinaal voor onderweg te kopen. Een exemplaar speciaal voor vrouwen. De laatste weken is er genoeg geschreven over de verschillen in plasgewoontes tussen mannen en vrouwen, rechterlijke uitspraken over het anatomisch vermogen van vrouwen hun kleine boodschap in een plaskrul […]
Lees meer Ode aan mijn handtasIneens sta ik hier. Ik begrijp niet hoe ik hier gekomen ben. Het huis is in al die jaren nauwelijks veranderd. Ik kijk naar boven, naar het raam van waaruit jij je sleutels altijd naar beneden gooide, zodat je niet drie trappen af hoefde om mij binnen te laten. Boven bij jou legde ik de […]
Lees meer Sleutels
dwarssturig 