Verhuizen – De ramenwasappgroep

ZOMER 2004

Het zand was nog steeds heet, al was het al bijna negen uur. Mijn tenen wriemelden zich dieper in het zand, zochten de koelte op. Het maakte het contrast met de hitte alleen maar groter.
Misschien in mijn ondergoed. Ik keek nog eens opzij, waar ook zij nog steeds naar het water stonden te kijken, allemaal zonder zwemkleding te hebben meegenomen.  Als ik hier alleen was geweest, had ik geen seconde getwijfeld.
Het water van de zandafgraving schitterde in het lage zonlicht. Door de helderheid was het zo mooi blauw. Of misschien door de diepte. Iemand had me het wel verteld, maar ik wist het niet zo goed meer en het kon me ook niet schelen. Ik wilde dat water niet zien, ik wilde het voelen. Ik trok aan de dunne, klamme stof van mijn zomerjurkje, dat al de hele dag aan mijn lichaam plakte, en daarna was er geen weg meer terug. Ik sjorde het ding uit, stroopte mijn onderbroek langs mijn benen naar beneden, trok mijn BH van mijn bezwete borsten los.
Het was nog maar een paar stappen naar het water, toch rende ik. Ik rende net zo lang door tot ik mijn evenwicht verloor en viel. Het water streelde langs ieder bezweet en broeierig plekje van mijn huid, spoelde de hitte van en uit mijn lichaam. Ik dook onder en zwom in het koele donker net zo lang tot mijn oren knapten en ik omhoog moest komen om adem te halen. Ik draaide me om en kantelde mijn bekken, zodat ik bijna horizontaal in het water lag en me kon laten drijven. Zo bleef ik kijken hoe de lucht boven me steeds donkerder blauw werd. Er was dacht ik zo’n heldere ster die je rond deze tijd al wel moest kunnen zien. Waarschijnlijk aan een ander stukje hemel, boven me liepen alleen verschillende tinten blauw in elkaar over, vervloeiden steeds meer naar antraciet. Toen ik in het donker het water uitkwam, brandde het vuur op het strand al hoog. In het oranje schijnsel zag ik iedereen staan, pratend en lachend, een blik bier in hun handen. Ze zagen en wenkten me, en ik wist meteen zeker dat het absoluut niet nodig was om meer dan alleen mijn onderbroek aan te trekken.
Terwijl ik, eenmaal bij hen, voor mezelf een blik supermarktbier uit de plastic boodschappentas haalde, zag ik een agent en een brandweerman het strand oplopen.
‘Goedenavond, wij kregen een melding. Wat is dit hier allemaal?’
Iemand nam meteen het woord. Dat we de hitte van onze huizen waren ontvlucht, dat we hier met elkaar hadden afgesproken om te drinken en gezellig te kletsen. De mannen luisterden en keken rond. Toen niemand meer iets zei, liet de brandweerman zijn blik rusten op het nog ongeopende biertje dat ik voor mijn buik hield. Ik weet niet waarom ik er niet aan dacht om mijn borsten te bedekken. Misschien was het de gloed van het vuur of het knappende hout dat me overmoedig maakte. Ik denk dat ik vooral zo stil bleef staan, omdat ik wilde voorkomen dat ik iets deed dat ertoe zou bijdragen dat deze avond zou eindigen. Dat we terug naar huis werden gestuurd, om opnieuw zwetend onder de dunne lakens niet te kunnen slapen. Dat we hier weg moesten, omdat je niet naakt in de zandafgraving mag zwemmen of vuur mag maken op het strand. De brandweerman keek me even aan, voordat hij zich omdraaide en wegliep.
‘Zorg dat je het vuur goed uitmaakt straks. Fijne avond,’ zei hij.

ZOMER 2021
Zeventien jaar later zit ik met een koud biertje op het bankje voor ons net verkochte huis. De stoeptegels zijn heet onder mijn blote voetzolen. Ik kan er niets anders tegen doen dan mijn billen draaien, mijn voeten optillen en ze op de houten armleuning leggen. Op deze manier heb ik uitzicht op de kastanje die op het hondenveldje staat. Het is eigenlijk geen hondenveldje, maar een grasveld waar iedereen zijn honden uitlaat en niemand de poep opruimt. Er omheen staat een stevige heg waar alle studenten hun fiets tegen parkeren. Sommige fietsen staan er al zo lang dat ze in de heg zijn vastgegroeid. Het is een gek idee dat ik over een paar weken een kilometer verderop mijn biertje drink en dan uitkijk over mijn nieuwe, keurige achtertuin met nette tegels en een gemaaid grasveld.
Mijn telefoon piept en ik bekijk de berichtjes die binnenkomen in de appgroep waar ik pas aan ben toegevoegd. Ze zijn gericht aan de ramenlapper die een deal heeft met de buurtbewoners. Iedereen betaalt een bepaald bedrag per maand en dan lapt hij de ramen aan de buitenkant. Uit de appjes blijkt dat hij snel weer moet komen, want de ramen zijn vies.
Ik leg mijn telefoon weg, neem een slok bier, en denk terug aan het biertje dat ik dronk terwijl ik in alleen een onderbroek tussen mijn vrienden bij een vuurtje stond. Op een avond die zinderde, vol belofte van dingen die zouden kunnen gebeuren. En die, juist door dat allemaal niet gebeurde, zo zinderend bleef. Aan een biertje drinken in een keurige tuin voor een huis met schone ramen is natuurlijk niets zinderends. Het is zelfs ontzettend voorspelbaar. Wat me vooral niet bevalt, is dat ik daar zin in heb. Ik verlang er naar dit kleine studentikoze huis te verruilen voor een comfortabele rijtjeswoning. Ik vraag me af wat dat zegt. Ben ik dan nu toch die saaie volwassene, waarvan ik me had voorgenomen dat ik dat nooit zou worden? Of, erger nog, straks ben ik degene die voortaan politie en brandweer belt wanneer ik een groepje jongeren naakt zie zwemmen en een kampvuur zie maken.
Mijn bier is sneller op dan ik verwacht had, ik sta op om een nieuwe te halen. Ik zie mijn spiegelbeeld in de – ongewassen – ramen. Op de extra rimpels en geverfde grijze haren na, zie ik er niet eens zo anders uit dan zeventien jaar geleden. Misschien moet ik voortaan iedere zomer een keer zonder kleren in het van Starkenborghkanaal duiken. Gewoon, om mezelf eraan te herinneren dat ik dat ook ben.
Mijn telefoon piept weer. Het is de ramenlapper. Hij komt komende maandag langs.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s