Gedicht

Gepost op door Petra Neurink

Ik zit met blarenbillen

te broeden op woorden

die standvastig als ezels met hun kont naar mij toe blijven grazen.

Ik zie hun staarten rijzen, opgewonden

als een kind op een treinstation

vang ik het verteersel op.

Ik loer, poer en roer

het verwerkte voer tot zinnen, staar telkens opnieuw

naar zwart knipperende cursor

als pulserend gepest in verwijtend wit scherm.

Ik was mijn vingers in inkt

wis het hele wit gauw.

Ik zit met blarenbillen

te broeden op stront in blauw

Een gedachte over “Gedicht”

Plaats een reactie

Onbekend's avatar

Gepubliceerd door Petra Neurink

Moeilijk doen is wat ik het beste kan, en schrijven helpt. Misschien niet om het antwoord te vinden, maar dan om in ieder geval de vraag te stellen. Ik schrijf over wat me bezighoudt. Dat doe ik hier en ook op dwarsstraat.com